Vlak na de aanval op Pearl Harbor in december 1941 verklaart koningin Wilhelmina, uit solidariteit met Amerika, de oorlog aan Japan. Nederlands-Indië, al ruim 300 jaar een kolonie van Nederland, is rijk aan grondstoffen. Omdat Japan hard brandstof nodig heeft, zet die de aanval in.

 

Drie maanden later, op 8 maart 1942 geeft het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL) zich gewonnen. Nederlands-Indië wordt Japans bezet gebied totdat keizer Hirohito zich overgeeft op 15 augustus 1945. Het officiële einde van de 2e WO in het Nederlands Koninkrijk. Twee dagen later verklaart Indonesië haar onafhankelijkheid dat uitmondt in een dekolonisatie oorlog. De strijd voor erkenning en onafhankelijkheid gaat nog vier jaar door. Op 27 december 1949 komt er een einde aan het Nederlandse bewind in Nederlands-Indië/Indonesië.

 

Door de veranderende politieke verhoudingen vertrekken er tussen 1945 en 1968 ruim 300.000 mensen vanuit Indonesië naar Nederland. Voor velen betekende dit een gedwongen vertrek naar een onbekend land. De pijn van oorlog en ontworteling reizen met hen mee. Hier aangekomen, worden ze geconfronteerd met een kille ontvangst. Het leed en de impact van deze ervaringen op de oorlogsslachtoffers en de volgende generaties, bleef lange tijd onbesproken.